„Popłakałam się ze szczęścia, gdy ten BÓL PLECÓW w końcu MINĄŁ… Znów mogę normalnie żyć!”

Kiedy nawet proszki przestały działać

Najgorsze były poranki. Budziłam się z takim bólem, jakby ktoś wbił mi nóż w lędźwie. Wstanie z łóżka to była golgota – przekręcałam się na boki, podpierałam o szafkę, powolutku próbowałam się ruszyć. Czasem tak mnie zakłuło, że padałam z powrotem na materac. Mąż mi się ubierać pomagał, bo nie mogłam się schylić po skarpetki. Czułam się jak piąte koło u wozu…

Do sklepu kuśtykałam jak stuletnia babcia – pogarbiona, połamana, co chwilę przystawałam, żeby odpocząć. Ludzie się gapili, a ja się wstydziłam. Przestałam wpadać do sąsiadek na kawę, bo bałam się, że jak się za stołem rozsiądę, to już nie wstanę. Więc głównie to w domu siedziałam i proszki łykałam, żeby jakoś dawać radę.

Pomoc przyszła niespodziewanie

Pamiętam jak dziś, jak córka z wnuczką w odwiedziny przyszła. Julcia podbiegła do mnie taka radosna i zawołała: Babciu, weź mnie na rączki! A ja... ja nie mogłam! Leżałam tylko i aż mi łzy poleciały, że taka niedołężna się zrobiłam. Mała nic nie rozumiała i też się rozpłakała. Pomyślałam: co ze mnie zostało? Nie mogę już nawet z własną wnusią się pobawić?

Byłam zrezygnowana, aż tu któregoś razu mąż przyniósł mi gazetę i mówi: Henia, zobacz, może to ci pomoże. Był tam artykuł o nowym pasie dekompresyjnym Traction Belt+, jak to ludziom pomaga na różne bóle pleców. Przeczytałam o takiej pani Zofii z Gdańska, która miała podobnie jak ja. I pomyślałam, że może warto spróbować? Przecież gorzej już być nie mogło. Wzięłam telefon i zamówiłam.

Ulga szybsza niż myślałam

Jak ten pas przyszedł, to od razu go założyłam. I faktycznie – wygodny, lekki, wcale nie uwierał. Założyłam pod bluzkę i nawet go widać nie było. Pierwszego dnia nic się jeszcze nie działo, ale już drugiego ranka czułam wyraźną ulgę! Już mnie tak nie bolało, z łóżka podniosłam się sprawniej niż zwykle. A potem to już było tylko lepiej!

Czułam, że mi się te plecy rozluźniły. Mięśnie jakby odpuściły, a ten przeszywający ból w lędźwiach był znacznie mniejszy. Mogłam się schylić i sama skarpetki założyć! Niby nic wielkiego, ale dla schorowanego człowieka to wyczyn olimpijski!

Odzyskałam dawną radość życia

Po trzech tygodniach noszenia tego pasa, byłam jak nowo narodzona! Ból minął, plecy przestały być takie zesztywniałe. Mogłam znów sama się ubierać, wchodzić po schodach, załatwiać sprawunki. I najważniejsze – być sprawną babcią dla Juleńki. Jak w końcu wzięłam ją na ręce, to znów się popłakałam… ale tym razem ze szczęścia!

Nadal noszę pas codziennie – do sklepu, przy sprzątaniu, nawet jak TV oglądam. Jest tak wygodny, że czasem zapominam, że go mam na sobie. Już nie chodzę pogarbiona jak staruszka, plecy mam wyprostowane i nic mi już tam nie strzyka ani mnie nie boli.